و ابن حجر در صواعق و بسيارى ديگر از محدثين و مورخينى كه در اينجا مجال ذكرشان نيست ؛ و نيز مطابق آنچه در صفحه 190 از جلد اول كنز العمال آمده اين حديث را به اسانيد گوناگون و متعدد كه بيشتر آنها به ابو ذر و ابن عباس و انس بن مالك و ابى سعيد الخدرى و على بن ابى طالب ( ع ) ، نقل كرده‌اند . از روايتهاى فراوانى كه در مجاميع حديث اهل سنت و شيعه آمده چنين بر مىآيد كه پيامبر اكرم ( ص ) ، هميشه و به شيوه‌هاى گوناگون كوشش داشت كه آن گروه صالح از خاندانش را براى رهبرى امت تدارك ببيند و مسلمانان را توجه دهد كه در مشكلات و مسائل زندگى اعم از آنها كه به دين يا دنيايشان مربوط مىشود ، به آنها مراجعه كنند و گاهى آنها را به كشتى نوح و گاهى ديگر به « باب حطه » ( دروازهء آمرزش گناه ) تشبيه مىكرد و مىفرمود : اهل بيت من همچون دروازهء آمرزش گناهان نزد بنى اسرائيل است كه هر كس از آن در گذشت از عذاب خدا ، در امان مىماند و گاهى ديگر به ستارگان آسمانشان مانند مىكرد و مىفرمود : ستارگان پناه آسمانيانند و اهل بيت من پناه امت من در برابر گمراهيها و هلاكت‌اند و ديگر احاديثى كه در مجموع و با توجه به شرايط و زمينه‌هاى آن نشانگر تأكيد فزاينده آن است كه رهبرى و زمام امت به دست كاردانان امين و شايسته‌اى افتد تا راهى را كه تمام توش و توانش را در آن بيدريغ مصروف داشت و آرام و آسايشش را در آن مبذول داشت و توانست طى سالهاى اندكى پس از تلاشهاى دشوار ، پيگير و خستگىناپذير ، گامهاى بلندى از آن را پشت سر گذارد و در عين حال اين گونه برخوردها و تأكيدها و موضعى كه در رابطه با اهل بيت و خاندانش داشت نشانگر آن است كه او بيم آن داشت كه كينه‌ورزيها و هواپرستيها پس از مرگش كارساز افتد و امت بدان سوق داده شود كه به توطئه و كشتار عليه اهل بيت و پيروان و شيعيانشان و به مفسده‌جويى و فحشاء و كارهاى زشت ، بپردازند . آيهء بيست و سوم از سورهء شورى نيز نازل شد تا بر امت تأكيد كرده باشد كه حق‌شناسى و وفادارى نسبت به محمد ، همانا دوستى و عشق به نزديكان و اهل بيت او و حفظ حرمت آنها پس از مرگش مىباشد : قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ( بگو كه من از شما اجر رسالت جز اين نمىخواهم كه مودت و محبت مرا در حق خويشاوندان منظور داريد ) . زمخشرى در « الكشاف » آنجا كه سخن از اين آيه بميان است مىگويد : رسول خدا ( ص ) فرمود : هر كس در دوستى آل محمد بميرد شهيد مرده است ؛ هر كس در دوستى آل محمد بميرد ، آمرزيده است و هر كس در دوستى آل محمد بميرد ، مؤمن و با ايمان كامل مرده است ، هر كس در دوستى آل محمد بميرد ملك الموت و منكر و نكير ، مژدهء بهشتش دهند و خداوند در گورش دو در مىگشايد ؛ هر كس بر دشمنى آل محمد بميرد روز رستاخيز ميان دو چشمش نوشته مىشود : مأيوس از رحمت الهى است و بوى بهشت نيز به مشامش نمىرسد . فيروزآبادى در كتاب خود « فضائل الخمسة » مىافزايد : فخر رازى در « تفسير الكبير » خود و